من اشکهایت را دیدم

*به مادرم*

مادرم آن لحظه که در بیمارستان کوروش

بروی تخت زایمان

از درد فریاد می کشیدی

و زندگی را همرا با غمها و شادیهایش

به من هدیه میکردی

برای اولین بار اشکهایت را دیدم

و چشمهای غمگینت را

و چه با محبت به من مینگریستی

آری آنروز با هم می گریستیم

و آن لخظه که در خانه محقرمان

به دور سفره ای فقیرانه

با چند تکه نان و پیاز

دلهای گرسنه فرزندانت را سیر می کردی

چشمهایت را می دیدم

که آرام آرام می گریست

آری آنروز نیز اشکهایت را دیدم

و نیمه شبهائی که در کنار پنجره

به انتظار پدر لحظه ها را شماره میکردی

و تنها مونس تنهائیت

صدای جیرجیرکها بود

اشکهایت را می دیدم که بی اختیار سرازیربود

و آری مادر

من بارها اشکهایت را دیدم

اشکهائی که از ابر بدبختی

برگونه هایت می بارید

و زمانی که بیماری آسم

چون هیولائی ترا در برگرفت

من صدای نفسهایت را به یاد دارم

که تا صبح با شمارش آن به خواب میرفتم

و آنروز که بر روی تخت بیمارستان

بالنهای اکسیژن هوای زندگی را

به ششهایت می رساند

و صورت لاغر و چروکیده ات

در پشت آن پنهان شده بود

من اشکهایت را دیدم

اشکهائی که با من سخن می گفت

اشکائی که هر قطره اش

ذره ای از وجودت بود

و آه از این آسم لعنتی

که هیچگاه رهایت نکرد

حتی در عروسی دخترت

و من باز هم اشکهایت را دیدم

و لحظه جدائیمان را نیز بیاد دارم

لحظه ای که در آغوش گرمت

سرود جدائی را می خواندم

و آخرین بوسه ها را بر وری گونه هایم میکاشتی

اشکهایت را دیدم

و باز هم آن لحظه با هم می گریستیم

و بعد از آن دیوار غربت میان ما بود

و فقط در پشت این دیوار

امید من نامه های زیبایت بود

آری وقتی نامه هایت را می خواندم

و غم دوریت را احساس می کردم

با آنکه ترا نمی دیدم

ولی بخدا قسم اشکهایت را می دیدم

اشکهائی که دیگر بدان عادت کرده بودم

و بعد از این همه سال

سالهائی که با اشکهای تو زندگی کردم

با اشکهایت خندیدم

و با اشکهایت گریه کردم

به خود می گویم

پس چرا هیچگاه

خنده هایت را ندیدم

 بابک اسحاقی