غریبه

شبی بودم دمار و مست و غمگین ................................. دلم بگرفته از دنیای ننگین

به خود گفتم زنم بیرون زخانه ................................. کمی شویم زتن این آه و ناله

برای این دل از ریشه پاره ........................................ هوای کوچه شاید بود چاره

بسان کودکی افتاده در چاه ............................... من خانه بدوش بی مقصد و راه

قدم پشت قدم آهسته آرام ....................................... کبوتر بودم و دنبال یک بام

دو دیده دوخته بودم بر خیابان .............................. شبی بود از قضا پر باد و باران

که ناگه پشت ویترین دکانی .................................... نگاهم خیره شد بر آشنائی

دو چشمانم میان بارش و باد ..................................... به گلدان قلمکاری بیافتاد

چو نزدیکتر شدم تا بینم او را .................................. دلم آتش گرفت تا دیدم او را 

به راستی نام میهن بر رخش بود........................ اگر چه گرد و خاکی بر تنش بود

هنر از کار دست اصفهان بود ........................... هنرمندی چنین کی در جهان بود

قلمکاری او باشد جهانی ...................................... جوان چیره دست اصفهانی

نمای خط و نقش و رنگکاری ............................... همه نقش و نگار استاد کاری

تمام روز و شب زحمت کشیده ................................ نمای پیکری با خط کشیده

قلم را برده است بالا و پائین ................................. که ماند یادگار این نام و آئین

به هر سو رنج بی پایان کشیده ................................. چنین گلدان نازی آفریده

خلاصه تا که گلدان را بدیدم ................................... فغان از درد تنهائی کشیدم

که او نیز همچو من تنها فتاده .................................. به کنج غربتی خانه نهاده

نه کس دارد نه یار و نه زبانی ................................ نه در بین غریبان هم زبانی

کجا بیند دگر نصف جهان را ................................. سرای پادشاهان اصفهان را

کجا بر بام مسجد شاه نشیند .................................. از آنجا عالی قاپو را ببیند

بر زاینده رود او کی بخندد ................................... دل خود را کجا بر کی ببندد

به خود گفتم که این دنیا عجیب است ......... مکانی بس غم انگیز و غریب است

تو یک روزی به بازار قلمکار .................................... میان جمع استادان پر کار

به یک روز دگر این سوی دنیا ............................... غمین افتاده ای تنهای تنها

دریغا ای دریغ از کار دنیا ...................................... ببین از ما چه آمد بر سر ما

به غربت گوشه ای کز کرده ای تو ...................... من بیچاره هم آواره چون تو

من و تو هر دومان اینجا غریبیم ...................... در این دنیا بسی ما بی نصیبیم

نشستم در کنار آن مغازه ..................................... زدم من زار و تنها زیر گریه

خلاصه آن شب پر باد و باران ........................ منم اشکی بریختم از دل و جان

نمی دانم به حال خود گریستم .......................... و یا از بهر آن گلدان گریستم

بابک اسحاقی