بن بست

 میون این همه کوچه
 که به هم پیوسته
کوچه ی قدیمی ما
 کوچه ی بن بسته
 دیوار کاهگلی یه باغ خشک
 که پر از شعرای یادگاریه
 بین ما مونده و اون رود بزرگ
 که همیشه مثل بودن جاریه
 صدای رود بزرگ
 همیشه تو گوش ماست
 این صدا لالایی
 خواب خوب بچه هاست
 کوچه اما هر چی هست
 کوچه ی خاطره هاست
 اگه تشنه ست ، اگه خشک
مال ماست ، کوچه ی ماست
 توی این کوچه به دنیا اومدیم
 توی این کوچه داریم پا می گیریم
 یه روز هم مثل پدربزرگ باید
 تو همین کوچه ی بن بست بمیریم
 اما ماعاشق رودیم ، مگه نه ؟
 نمی تونیم پشت دیوار بمونیم
ما یه عمر تشنه بودیم ، مگه نه ؟
 نباید ایه ی حسرت بخونیم
 دست خسته مو بگیر
 تا دیوار گلی رو خراب کنیم
 یه روزی هر روزی باشه دیر و زود
 می رسیم با هم به اون رود بزرک
 تنای تشنه مو نو
 می زنیم به پاکی زلال رود