۱۳۹۱ آبان ۱۵, دوشنبه

دام



نه عقابم نه کبوتر اما
چون به جان ایم در غربت خاک
بال جادویی شعر
بال رویایی عشق
می رسانند به افلاک مرا
اوج میگیرم اوج
 می شوم دور ازین مرحله دور
 می روم سوی جهانی که در آن
همه موسیقی جان ست و گل افشانی نور
 همه گلبانگ سرور
 تا کجاها برد آن موج طربنک مرا
نرده بال و پری بر لب آن بم بلند
 یاد مرغان گرفتار قفس
 می کشد باز سوی خاک مرا 

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر

توجه:فقط اعضای این وبلاگ می‌توانند نظر خود را ارسال کنند.